🟣 شعرْ نظمبخشیِ خیالی به واقعیت در زبان و از طریق کار تخیل است. شعر فرآیند «چینش، ژرفسازی و افسونسازی» جهان است و این افسونسازی را باید در اینجا به معنای تحتاللفظی کلمه فهمید، هم به معنای با آواز کشاندن جهان به هستی و هم ساحرانه دگرگون ساختن آن، افسون کردن جهان با طلسم تخیل، جهانی طلسم شده با کلمات اما با این همه جهانی از آنِ ما.
به این معنا شعر نوعی سحر است، دگردیسی جهان به کلماتی است که ایدهای از نظام پدید میآورند، حتا اگر نظامی داستانی باشد. نه تنها این نظام فقط داستانی است بلکه به نظر میرسد نکتهی فلسفی و عمیقترِ استیونس آن است که تنها نظام ممکن واقعیتْ [نظامبخشی] داستانی است. به این معنا نظامهای واقعیتی که دین، علم، هنر، روانکاوی، پیراروانشناسی، طالعبینی و غیره ارائه میکنند همگی داستاناند. (روشن است که همهی آنها داستانهایی با ارزشهایی یکسان نیستند، زیرا آنها میبایست به واقعیت چسبیده باشند). ...
شعر اجازه میدهد داستان را به مثابه داستان ببینیم و نظارهگر داستانوارگی یا پیشامدیِ جهان باشیم. جهان چیزی است که تو آن را میسازی. فاکتِ جهان یک فاکتوم است: یک کار، عمل، ساخته. چنین است کار سنجشگرانهی شعر که میتوان در قالبی کانتی آن را با چرخش کپرنیکی مقایسه کرد. شاید استیونس همین مطلب را در ذهن دارد هنگامی که در Adagia مینویسد: «آخرین باور، باور به داستانی است که میدانی داستان است و چیز دیگری نیست.»
🟣 شعرْ نظمبخشیِ خیالی به واقعیت در زبان و از طریق کار تخیل است. شعر فرآیند «چینش، ژرفسازی و افسونسازی» جهان است و این افسونسازی را باید در اینجا به معنای تحتاللفظی کلمه فهمید، هم به معنای با آواز کشاندن جهان به هستی و هم ساحرانه دگرگون ساختن آن، افسون کردن جهان با طلسم تخیل، جهانی طلسم شده با کلمات اما با این همه جهانی از آنِ ما.
به این معنا شعر نوعی سحر است، دگردیسی جهان به کلماتی است که ایدهای از نظام پدید میآورند، حتا اگر نظامی داستانی باشد. نه تنها این نظام فقط داستانی است بلکه به نظر میرسد نکتهی فلسفی و عمیقترِ استیونس آن است که تنها نظام ممکن واقعیتْ [نظامبخشی] داستانی است. به این معنا نظامهای واقعیتی که دین، علم، هنر، روانکاوی، پیراروانشناسی، طالعبینی و غیره ارائه میکنند همگی داستاناند. (روشن است که همهی آنها داستانهایی با ارزشهایی یکسان نیستند، زیرا آنها میبایست به واقعیت چسبیده باشند). ...
شعر اجازه میدهد داستان را به مثابه داستان ببینیم و نظارهگر داستانوارگی یا پیشامدیِ جهان باشیم. جهان چیزی است که تو آن را میسازی. فاکتِ جهان یک فاکتوم است: یک کار، عمل، ساخته. چنین است کار سنجشگرانهی شعر که میتوان در قالبی کانتی آن را با چرخش کپرنیکی مقایسه کرد. شاید استیونس همین مطلب را در ذهن دارد هنگامی که در Adagia مینویسد: «آخرین باور، باور به داستانی است که میدانی داستان است و چیز دیگری نیست.»
Pavel Durov, a billionaire who embraces an all-black wardrobe and is often compared to the character Neo from "the Matrix," funds Telegram through his personal wealth and debt financing. And despite being one of the world's most popular tech companies, Telegram reportedly has only about 30 employees who defer to Durov for most major decisions about the platform. Overall, extreme levels of fear in the market seems to have morphed into something more resembling concern. For example, the Cboe Volatility Index fell from its 2022 peak of 36, which it hit Monday, to around 30 on Friday, a sign of easing tensions. Meanwhile, while the price of WTI crude oil slipped from Sunday’s multiyear high $130 of barrel to $109 a pop. Markets have been expecting heavy restrictions on Russian oil, some of which the U.S. has already imposed, and that would reduce the global supply and bring about even more burdensome inflation. NEWS Crude oil prices edged higher after tumbling on Thursday, when U.S. West Texas intermediate slid back below $110 per barrel after topping as much as $130 a barrel in recent sessions. Still, gas prices at the pump rose to fresh highs. At this point, however, Durov had already been working on Telegram with his brother, and further planned a mobile-first social network with an explicit focus on anti-censorship. Later in April, he told TechCrunch that he had left Russia and had “no plans to go back,” saying that the nation was currently “incompatible with internet business at the moment.” He added later that he was looking for a country that matched his libertarian ideals to base his next startup.
from it